W przeciwieństwie do innych opracowań dotyczących obrabiarek poniższa historia opowiada o czymś, co dopiero powstanie. To opowieść o wizji pewnego człowieka, która mogłaby nigdy nie ujrzeć światła dziennego, ale która ze względu na zawartą w niej pomysłowość inżynierską zasługuje na to, aby być opowiedzianą.

Miasteczko Rugles położone jest około 130 km na północ od miasta Le Mans, w którym odbywają się największe 24-godzinne wyścigi samochodowe. Jeżeli ktoś urodził się w Rugles i choćby w niewielkim stopniu interesuje się czymkolwiek związanym z mechaniką, istnieje duże prawdopodobieństwo, że rok w rok przez tydzień będzie z uwagą śledził, jak przed drzwiami jego rodzinnego domu przejeżdżają zespoły wyścigowe z całego świata w drodze na miejsce, które zostało przez entuzjastów tego wydarzenia uznane za święte i magiczne.

Tak właśnie działo się w przypadku Michela Valleta. Prawdę mówiąc, podobnie jak wielu jemu współczesnych, Vallet był wręcz oczarowany wszystkim, co można było zobaczyć i usłyszeć na wyścigu w Le Mans i już jako chłopiec postanowił sobie, że pewnego dnia zostanie właścicielem i kierowcą samochodu wyścigowego.

W ciągu czterdziestu kilku lat Michel Vallet stworzył nazwany swoim nazwiskiem zakład budowy maszyn produkujący elementy precyzyjne w większości dla lokalnych przedsiębiorstw, ale nigdy nie zapomniał o swoim wieloletnim marzeniu o zbudowaniu samochodu wyścigowego, a może i wystartowaniu któregoś dnia w wyścigu w Le Mans.
Przez dłuższy czas Vallet pogłębiał swoją wiedzę i umiejętności w zawodzie inżyniera do spraw produkcji. Na początku lat siedemdziesiątych szybko zdał sobie sprawę z możliwości jakie niesie ze sobą obróbka CNC i zainwestował w pierwsze z wielu obrabiarek sterowanych numerycznie. Kolekcja obrabiarek jaką zebrał w ciągu 20 lat, miała, jak sam mówi, dość chaotyczny charakter. W końcu pod koniec lat dziewięćdziesiątych nadszedł czas na przeprowadzkę zakładu do nowego obiektu, co stanowiło idealną okazję do usprawnienia działu produkcji firmy.

„Kiedy wybudowaliśmy nową fabrykę, mieliśmy około 7 różnych marek obrabiarek CNC” – opowiada Michel Vallet. „Prowadzenie fabryki było bardzo skomplikowane i nie przynosiło spodziewanych wyników. Ze względu na wydajność produkcyjną musieliśmy wprowadzić odpowiednią standaryzację”.

W roku 1998 Michel Vallet wybrał się na pokaz obrabiarek do Paryża, gdzie po raz pierwszy miał okazję zobaczyć obrabiarki CNC firmy Haas.

„Znaleźliśmy dla naszej rozwijającej się firmy maszyny najlepsze z możliwych” – mówi. „Po pierwsze wszystkie maszyny firmy Haas posiadają ten sam system sterowania, co oznacza, że jeżeli potrafisz zaprogramować jedną z nich, możesz zaprogramować wszystkie. Poza tym mają napęd zapewniający wysoki moment obrotowy, co nam idealnie odpowiada, ponieważ często do obróbki stali nierdzewnej używamy frez o dużych średnicach”.

Duże wrażenie na Michelu wywarły również możliwości związane z czwartą osią maszyn Haas: Wszystkie frezarki są standardowo wyposażone w oprogramowanie czteroosiowe i można do nich łatwo i szybko dopasować obrotowy stół Haas.

„Podłączasz i działa” - stwierdza Vallet.

Po upływie kilku lat w firmie znajduje się już cały arsenał maszyn Haas, w tym pionowe centrum obróbkowe VF-9.

Bieżąca działalność

Firma Vallet rozpoczęła swoją działalność od zaopatrywania jednego z lokalnych przedsiębiorstw produkującego maszyny dla rozlewni. Dzisiaj podstawowym źródłem dochodów firmy, które pozwoli M. Valletowi spełnić jego marzenia o wyścigach samochodowych, jest w głównej mierze produkcja części dla firm wytwarzających maszyny do pakowania i  
przetwarzania artykułów żywnościowych, a oprócz tego prowadzenie kilku specjalnych i sekretnych projektów lotniczych, na temat których Michel Vallet wypowiada się dość niechętnie, ale godzi się jednak wyjawić, że klientami są tu między innymi takie wielkie marki jak EADS czy Dassault.

„Tworzymy wykonane w skali modele zarówno samolotów nowych jak i ich prototypów, które wykorzystywane są do testowania w tunelach aerodynamicznych i wyposażone są we wszystkie czujniki mierzące przepływ powietrza i siły aerodynamiczne. Dla naszych klientów z branży lotniczej produkujemy również elementy pięcioosiowe, które pod względem obróbki są w zasadzie zadaniem dość prostym. Najtrudniejsze w produkcji są części przeznaczone dla przemysłu przetwórstwa żywności, które wytwarzamy poprzez obróbkę specjalnej stali nierdzewnej. Części te mają często bardzo wąski zakres tolerancji, co jest dla nas dużym wyzwaniem, ponieważ musimy znaleźć sposób na wyprodukowanie ich po takiej cenie, jaką klient chciałby zapłacić. To trudne zadanie, ale jesteśmy je w stanie wykonać dzięki temu, że korzystamy z precyzyjnych lecz stosunkowo tanich w obsłudze obrabiarek”.

W działającym na pełnych obrotach zakładzie Michela Valleta znajduje się linia maszyn Haas, w tym osiem pionowych centrów obróbkowych CNC oraz pięć centów tokarskich CNC. Jedno z nich - Haas VF-1, pracuje przez całą dobę, a części wymienia tu ramię robota przemysłowego firmy Kuka. Robotem steruje oddzielnie przylegający do maszyny komputer wykorzystujący oprogramowanie zaprojektowane osobiście przez Michela Valleta. Komputery łączą ze sobą wszystkie stacje obróbkowe, umożliwiając w ten sposób kierownikom sprawowanie ścisłej kontroli nad planowaniem i harmonogramami. Fabryka pracuje na 3 zmiany i przez całą dobę; przy czym 10 pracujących w nocy maszyn Hass obsługiwanych jest przez zaledwie 5 operatorów.

Wizja przyszłości

Bez względu na rodzaj tworzonej sztuki, częścią twórczego geniuszu jest wyobraźnia. Michał Anioł spojrzał na bryłę marmuru i dostrzegł w niej kształty pogromcy Goliata – Dawida. Musiał tylko pozbyć się zbędnego kamienia. Na świecie pracuje ponad 75 000 obrabiarek CNC firmy Haas, z czego duża część obsługiwana jest przez osoby o wyjątkowej wyobraźni i pomysłowości. Ale ilu z nich stanęłoby przed maszyną Haas VF-9 i zobaczyło samochód wyścigowy? To już kreatywność innego rodzaju - to inżynieryjny geniusz.

„Moim celem – mówi Vallet z lekkim uśmiechem – jest stworzenie całego samochodu wyścigowego z zaledwie sześciu jednolitych bloków aluminiowych w 70 godzin i za pomocą jedynie czterech maszyn”.

Przyznaje, że będą to dość duże bloki aluminiowe, ale będzie ich tylko sześć i zamierza z nich wykonać za pomocą maszyn wszystkie główne i pomocnicze elementy strukturalne, w tym podwozie, zawieszenie, wsporniki itp. Bez odlewania czy wytłaczania – wyłącznie jednolite części.

„Kupimy hamulce, szkło, koła i tym podobne – mówi – nadwozie wykonamy z włókna szklanego i użyjemy silnika Alfa Romeo V6, który ma siłę 340 koni mechanicznych. Ale całą resztę zrobimy tutaj –  na jednej maszynie Haas, w czasie krótszym niż jeden tydzień i wykorzystując tylko dwie zmiany dziennie”.

Gdy mówi to Michel Vallet, wszystko wydaje się takie proste. Sami się zastanawiamy, dlaczego nie wpadliśmy na to wcześniej. Jeśli Michelowi uda się dokonać tego, czego zamierza, a jego poważne spojrzenie sugeruje, że tak właśnie się stanie, to za rok albo dwa może stanąć do wyścigu w swoim własnym samochodzie. Spodziewany koszt? 100 000 euro za wersję gotową do drogi: to stosunkowo więcej niż koszt czegoś, co byłoby w stanie stanąć do wyrównanej walki na sławnym torze 24-godzinego wyścigu w Le Mans.